"
Through reproduction from one medium into another the real becomes volatile, it becomes the allegory of death, but it also draws strength from its own destruction, becoming the real for its own sake, a fetishism of the lost object which is no longer the object of representation, but the ecstasy of the degeneration and its own ritual extermination: the hyperreal.
"
Traditionally, architecture has been thought of as hardware: the static walls, roofs and floors that enclose us. An alternative approach is to think of architecture as software: the dynamic and ephemeral sounds, smells, temperatures even radio waves that surround us. One might also consider the social infrastructures that underpin our designed spaces. Pushing this analogy even further, we can think of architecture as a whole as an operating system, within which people create their own programmes for spatial interaction.
…
everyone is a space designer and we all use our spaces and interfaces differently. We place posters on walls, paint the light blue or orange, position furniture in rooms, make love in kitchens, use ‘bedrooms’ as ‘offices’, sing opera in the shower, spray particular fragrances in our bathrooms and use staircases for arguments, games and romances. Meanwhile, we are increasingly likely to undertake the construction or improvement of our own homes without needing the services of an architect. Yet, most people do not think of themselves as being able to ‘design’.
…
if an architect designs interaction systems then the production of architecture – which exists only at the moment of use – is placed in the hands of the end user. Architectural design, the choreography of sensations, can provide metaprograms within which people construct their own programs. In computers, an operating system is the software – like Unix, Windows or Mac OS – that runs a computer at its core level and which provides a platform upon which to run other programs. Extending the analogy to architecture, a spatial operating system provides frameworks to encourage multitudes of architectural programs. In this conception, people are the designers of their own spaces – architects simple design the meta-systems.
…
the role of architect undergoes considerable change because people themselves interpret, appropriate, design and reuse a space within their own flames of logic. A truly open source architecture does not exist without people to inhabit, occupy, perceive, interact or converse with it. The resulting spaces don’t merely enable people to develop their own ways of responding, they are actually enriched by them doing so. As people become architects of their own spaces – through their use – or developers of their own interfaces, the words architecture and interface cease to be nouns: instead they become verbs. Such an architecture is explicitly dynamic, a shift that opens up a wealth of poetic possibilities for designer of open source space.
"
Archfarm . Non-periodical fascicles on architecture . issue no7
Bits and bricks
"
Architecture in 2010 will inevitably fall into three classes: physical, virtual, and hybrid ‘bits and bricks’ architecture.
Pure physical architecture will become rare. Examples could include the most extreme of sustainable buildings, architecture in developing countries, or buildings that for cultural reasons renounce the integration of computer-driven technology. Pure physical buildings can also be the outcome of very natural reactions to specific conditions. The traditional building technologies that developed over centuries in response to the unique needs and circumstances of a certain region are one example.
Virtual architecture will be an alternative in many respects to the excessive production of physical architecture. It will put an end to the non-sustainable expansion of area used per person, which has more that doubled in industrialized countries since the middle of the last century. With improved virtual reality environments and computers, whose performance needs to increase by a factor of one thousand, realistic virtual surroundings will be the natural working environments for most people in information societies.
However, ‘bits and bricks’ architecture will ultimately predominate – most buildings will have thousands of sensors, processors, and software integrated in their structure. They will be monitored, controlled and protected by computers and communicate with inhabitants and other buildings. Their aim will be to optimize the use of resources and the comfort of the environment they are providing through active and reactive behavior.
""
>Γενέθλια:
Θέλω ένα απ’ αυτά τα κλειδιά που κερδίζεις σε βιντεοπαιχνίδια, τα οποία σου επιτρέπουν να γκρεμίζεις τοίχους και να περνάς στο επόμενο επίπεδο – θέλω να περάσω στην *άλλη πλευρά*.
Λέω «Χμμ...» πολύ συχνά. Το ανέφερα στην Κάρλα και μου είπε ότι είναι μια λέξη της Κεντρικης Μονάδας Επεξεργασίας. «Σημαίνει ότι συγκεντρώνεις δεδομένα μέσα στο κεφάλι σου – κάνεις ετεροχρονισμό εισόδου/εξόδου».
Η θεωρία του Μάικλ είναι ότι η τεχνολογία δημιουργεί και διαπλάθει γενιές. Όταν η τεχνολογία επιταχύνει σε κρίσιμο βαθμό, όπως τώρα καλή ώρα, οι γενιές χάνουν το νόημά τους. Ο καθένας μας γίνεται, σαν άτομο πλέον, η προσωπικά δική του δισκέτα, με την προσωπικά δική του «έκδοση». Πολύ πιο λογικό.
Ο Τοντ με αποκάλεσε κρυπτοφασίστα σήμερα.
Για να τιμήσω το γεγονός,
Γράφω αυτή τη συγκεκριμένη παράγργο
Με δεξιά στοίχιση.
"
Ο Τοντ ζήτησε συγνώμη που με αποκάλεσε κρυπτοφασίστα
και το διορθωσε αναγορεύοντάς με «ήπιο κεντροδεξιό».
Η στοίχιση αυτής της παραγράφου είναι
εύλογη.
"
Υπάρχει ένα πράγμα που σε διδάσκει η χρήση των κομπιούτερ κι αυτό είναι ότι δεν έχει νόημα να θυμάσαι τα πάντα. Το σημαντικό έιναι να είσαι σε θέση να τα βρίσκεις.
Που θέλεις να καταληξεις; Απ’ ό,τι έχω καταλάβει, αν ένας άνθρωπος νιώθει κάτι, το πιθανότερο είναι να νιώθει και ο άλλος το ίδιο. Άρα, η εξωτερική εμφάνιση είναι δευτερεύουσα.
Ταυτότητα: σύμφωνα με τη θεωρία του Τούτσι, αν σκαρώσεις μια πειστική on-line μετα-προσωπικότητα μέσα στο Δίκτυο, τότε αυτή η πραγματικότητα ΕΙΝΑΙ πράγματι ΕΣΥ. Με τόσο λίγα πράγματα τριγύρω τελευταία που προσδίδουν ταυτότητα σ’ ένα άτομο, η παλέτα των ταυτοτήτων που δημιουργείς εσύ ο ίδιος μέσα στο κενό του Δικτύου – η λίστα των επιλογών σου από εναλλακτικά «εσύ» - είναι στ’ αλήθεια εσύ. Ή ένα ισότοπό σου. Ή μια φωτοτυπία του εαυτού σου.
"
Η όλη κατάσταση θύμιζε μια απ’ αυτές τις ξένες ταινίες που νοικιάζεις σε βιντεοκασσέτα και τις βλέπεις μόνο ως τη μέση, επειδή είναι πολύ τραβηγμένες γι ανα είναι πιστευτές. Και τότε ζεις την πραγματικότητα κι αναρωτιέσαι αν οι Ευρωπαίοι καταλάβαιναν τα πάντα ευθύς εξαρχής.
Ο κόσμος είναι μια πορνοταινία. Πείστηκα πλέον.
